Burmilla to towarzyski, inteligentny i aktywny kot o srebrzystej, cieniowanej sierści oraz wyrazistych oczach. Dobrze odnajduje się w rodzinie, mieszkaniu i domu z innymi zwierzętami, ale źle znosi długą samotność. Sprawdź, jak wygląda, czego potrzebuje i komu najlepiej pasuje.
Najważniejsze informacje:
- pochodzi z Wielkiej Brytanii i powstała w 1981 roku,
- waży zwykle około 4–7 kg,
- żyje średnio 14–18 lat,
- wymaga regularnej zabawy i kontaktu z człowiekiem,
- jej gęstą sierść warto czesać co 2–3 dni.
Skąd pochodzi burmilla?
Burmilla jest młodą rasą wywodzącą się z Wielkiej Brytanii. Powstała w 1981 roku w wyniku przypadkowego skojarzenia liliowej kotki burmskiej z kocurem perskim szynszylowym. W miocie pojawiły się cztery kocięta o wyjątkowej, srebrzystej sierści z ciemniejszymi końcówkami włosów.
Ich wygląd wzbudził tak duże zainteresowanie, że hodowcy rozpoczęli planową pracę nad utrwaleniem nowej rasy. Nazwa burmilla łączy określenia przodków – burmese, czyli kot burmski, oraz chinchilla, czyli pers szynszylowy. Rasa została wstępnie zatwierdzona w 1984 roku, a przez FIFe uznana w latach 90. XX wieku.
W Polsce burmilla nadal należy do ras rzadkich. Dostępność kociąt jest ograniczona, dlatego na zwierzę z dobrej hodowli trzeba czasem poczekać lub rozważyć import z zagranicy.
Jak wygląda burmilla?
Burmilla jest kotem średniej wielkości o proporcjonalnej, smukłej i dobrze umięśnionej sylwetce. Tylne nogi są nieco dłuższe od przednich, a ogon pozostaje prosty i zwęża się ku zaokrąglonej końcówce.
Głowa jest zaokrąglona lub lekko klinowata, z szeroko rozstawionymi oczami i uszami. Nos może mieć delikatne zagłębienie u nasady, odziedziczone po perskim przodku. Charakterystyczny wyraz twarzy tworzą ciemne obwódki wokół oczu, przypominające subtelne podkreślenie.
| Cecha | Charakterystyka | Najczęściej spotykane wartości |
| Wielkość | Średnia | Budowa proporcjonalna i umięśniona |
| Masa ciała | Zależna od płci i budowy | Około 4–7 kg |
| Oczy | Duże, migdałowe, lekko skośne | Najczęściej intensywnie zielone |
| Sierść | Krótka lub półdługa | Gęsta, jedwabista i przylegająca |
Jakie umaszczenie ma burmilla?
Najbardziej rozpoznawalna jest srebrzysta sierść z ciemniejszymi końcówkami włosów. Zabarwienie obejmuje zwykle około 1/8 długości włosa, dzięki czemu sylwetka kota sprawia wrażenie delikatnie otoczonej cieniem.
W zależności od standardu organizacji felinologicznej dopuszcza się także odmiany czarne, niebieskie, brązowe, czekoladowe, liliowe, rude, kremowe i szylkretowe. Podszerstek może mieć odcień srebrny albo złoty. Wyróżnia się również umaszczenie tipped, shaded i smoke, zależnie od proporcji włosa pokrytej kolorem.
Burmilla może mieć sierść krótką lub półdługą. Odmiana półdługowłosa bywa określana jako Tiffanie. Występuje także gęsta, pluszowa okrywa, jednak jej sposób dziedziczenia nie jest tak dobrze poznany.
Jaki charakter ma burmilla?
Burmilla łączy czułość i silne przywiązanie do człowieka z niezależnością odziedziczoną po kocie burmskim. Jest inteligentna, ciekawa świata i chętnie uczestniczy w codziennym życiu domowników. Zwykle szybko nawiązuje relację z opiekunem, ale potrafi wyraźnie pokazać, czego chce.
To kot aktywny, rozmowny i skory do zabawy. Nie traci zainteresowania wspinaniem, gonitwami ani nauką prostych sztuczek nawet w starszym wieku. Może nauczyć się otwierania szafek i drzwi, a także podkradać drobne przedmioty, takie jak gumki, długopisy czy papierowe kulki.
Burmilla dobrze dogaduje się z dziećmi, kotami i spokojnymi psami. Dzieci powinny jednak wiedzieć, jak obchodzić się ze zwierzęciem i respektować jego odpoczynek. Kot tej rasy może być zarówno łagodnym towarzyszem starszej osoby, jak i energicznym członkiem rodziny.
Czy burmilla może mieszkać sama?
Długa samotność zwykle nie służy burmilli. Nuda może prowadzić do głośnego miauczenia, domagania się uwagi, niszczenia przedmiotów albo nadmiernego pobudzenia.
Jeśli domownicy spędzają większość dnia poza domem, warto zapewnić kotu drugie zwierzę o podobnym temperamencie. Pomocne są też codzienne sesje zabawy, zabawki interaktywne oraz miejsca obserwacyjne.
Jak przygotować mieszkanie dla burmilli?
Burmilla lubi patrzeć na otoczenie z wysokości, dlatego w domu powinien znaleźć się stabilny, wysoki drapak z półkami i budkami. Dobrze sprawdzą się również zabezpieczone półki ścienne, legowisko w spokojnym miejscu oraz różnorodne zabawki.
Ze względu na ciekawość i zręczność tej rasy trzeba ograniczyć dostęp do chemii gospodarczej, leków, kabli, małych przedmiotów oraz roślin toksycznych dla kotów. Szafki z niebezpieczną zawartością warto zamykać zabezpieczeniami przed dziećmi.
Balkon i okna powinny być osiatkowane. Burmilla może mieć skłonność do ucieczek i samodzielnych wędrówek, dlatego nie należy wypuszczać jej bez kontroli. Bezpieczną alternatywą są spacery w dobrze dopasowanych szelkach lub pobyt w zabezpieczonej wolierze.
Wyprawka dla tego kota powinna obejmować:
- dużą kuwetę z łatwym wejściem,
- ceramiczne, szklane albo metalowe miski,
- stabilny drapak z wysokimi poziomami,
- zabawki ruchowe i interaktywne,
- transporter z dobrą wentylacją,
- szczotkę, obcinacz do pazurów i preparat do higieny uszu.
Jak pielęgnować sierść burmilli?
Pielęgnacja nie jest skomplikowana, lecz gęsta sierść dość intensywnie linieje. Krótkowłosą burmillę warto czesać co kilka dni, a w okresie wymiany włosa nawet częściej. Odmiana półdługowłosa wymaga dokładniejszego rozczesywania, ponieważ zaniedbana okrywa może się kołtunić i filcować.
Do zabiegów można wykorzystać szczotkę z naturalnego włosia, gumowe zgrzebło albo rękawicę pielęgnacyjną. Regularne usuwanie martwego włosa ogranicza jego połykanie i ryzyko powstawania kul włosowych.
Co pewien czas należy kontrolować:
- czystość i zapach uszu,
- wygląd oczu,
- długość oraz stan pazurów,
- dziąsła i powierzchnię zębów,
- ewentualne kołtuny w gęstej sierści.
Kąpiel zazwyczaj nie jest potrzebna. Można ją rozważyć wtedy, gdy kot zabrudzi się substancją trudną do usunięcia lub niebezpieczną po wylizaniu. Do zębów należy stosować wyłącznie pasty i akcesoria przeznaczone dla zwierząt.
Jak karmić burmillę?
Burmilla potrzebuje diety dopasowanej do wieku, masy ciała, aktywności i stanu zdrowia. Jako kot aktywny powinna otrzymywać karmę bogatą w białko zwierzęce, z odpowiednią ilością tauryny, tłuszczów i składników mineralnych.
Można wybrać pełnoporcjową karmę mokrą, karmę suchą albo prawidłowo zbilansowany model BARF. Przygotowywanie posiłków domowych wymaga wiedzy i suplementacji, dlatego dietę surową najlepiej ustalić z lekarzem weterynarii lub dietetykiem zwierzęcym.
Ze względu na możliwe problemy z nerkami nie warto opierać żywienia wyłącznie na karmie suchej. Mokre posiłki ułatwiają dostarczanie wody, a świeża woda powinna być dostępna przez całą dobę. Fontanna może zachęcić kota, który niechętnie korzysta ze zwykłej miski.
W jadłospisie trzeba uwzględnić także skłonność do nadwagi. Porcje powinny odpowiadać zapotrzebowaniu, a przysmaki nie mogą zastępować pełnowartościowych posiłków.
Jakie zdrowie ma burmilla?
Burmilla jest na ogół zdrową i odporną rasą, jednak ograniczona pula genetyczna może wiązać się z określonymi problemami. Opisywano u niej alergie, choroby przyzębia oraz skłonność do chorób nerek, w tym wielotorbielowatości nerek.
Warto wybierać hodowlę, która udostępnia wyniki badań rodziców i dokumentację zdrowotną kociąt. Przy zakupie dobrze zapytać także o badania genetyczne dotyczące chorób występujących w liniach rasy, między innymi gangliozydozy.
Opieka profilaktyczna powinna obejmować:
- regularne kontrole weterynaryjne,
- okresowe badania krwi i moczu,
- kontrolę uzębienia i dziąseł,
- szczepienia zgodne z trybem życia kota,
- odrobaczanie oraz ochronę przed pasożytami,
- monitorowanie masy ciała i nawodnienia.
Koty wychodzące wymagają szerszej profilaktyki przeciw chorobom zakaźnym i pasożytom. Średnia długość życia burmilli wynosi około 14–18 lat, choć zależy od genów, żywienia, środowiska i opieki medycznej.
Komu pasuje kot burmilla?
Burmilla sprawdzi się u osoby, która chce mieć bliskiego, aktywnego i komunikatywnego towarzysza. Potrzebuje codziennej uwagi, zabawy oraz możliwości obserwowania otoczenia z wysokich miejsc.
Nie będzie dobrym wyborem dla opiekuna, który często wyjeżdża, długo pracuje poza domem i oczekuje, że kot sam zajmie się sobą. Rasa może być głośna, uparta i bardzo ciekawska, dlatego wymaga zabezpieczenia mieszkania oraz konsekwentnego, łagodnego wychowania.
Przy wyborze hodowli warto sprawdzić warunki, w jakich żyją koty, dokumenty rodziców, rodowód oraz wyniki badań. Cena kocięcia w Polsce może wynosić około 3500–4500 zł, choć wpływają na nią między innymi renoma hodowli, umaszczenie, pochodzenie i zakres badań.
Warto zapamiętać:
- Burmilla mocno przywiązuje się do człowieka i nie lubi długiej samotności.
- Jej srebrzyste umaszczenie wynika z ciemniejszych końcówek włosów.
- Wysoki drapak i codzienna zabawa pomagają zaspokoić potrzebę ruchu.
- Regularne czesanie ogranicza linienie oraz powstawanie kołtunów.
- Przed zakupem trzeba sprawdzić zdrowie i pochodzenie rodziców kocięcia.
